چند کلمه درباره ی چاوش سرای موسیقی وقتی لطفی جهانی شد
به گزارش سایت رسمی سیامک یزدانجو، مدیرکل دفتر موسیقی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی بمناسبت فرا رسیدن یازدهمین سالگرد درگذشت مرحوم محمدرضا لطفی موسیقی دان، آهنگساز و نوازنده شاخص موسیقی کلاسیک ایرانی یادداشتی را منتشر نمود.
به گزارش سایت رسمی سیامک یزدانجو به نقل از مهر، بابک رضایی مدیرکل دفتر موسیقی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به مناسبت فرا رسیدن یازدهمین سالگرد درگذشت مرحوم محمدرضا لطفی موسیقی دان، آهنگساز و نوازنده شاخص موسیقی کلاسیک ایرانی یادداشتی را منتشر نمود.
در یادداشت بابک رضایی آمده است:
محمدرضا لطفی را می توان در ابعاد نسبتا وسیع، صاحب کاراکتری خیلی برجسته و دارای کیفیت حضوری منحصر به فرد دانست که از منظر پدیده شناختیِ آثار و همین طور بنیان های اندیشه گی هنری، او را از هم نسلانِ خود متمایز و به حق، از تاثیرگذارترین موسیقی دان های، حوزه موسیقی سنت گرایِ دستگاهی، در دهه های اخیر قرار می دهد.
برای درک گرایش موسیقایی و نگرش فکری این استاد برجسته، بهتر است از این نقطه شروع نماییم که:
یکی از مهم ترین ادوار، در راه تبارشناسیِ «گفتمان هویت» در ایران و تأثیر این گفتمان در همه شئونات فرهنگی این سرزمین ظرف یک قرن گذشته، بی شک مقطع زمانیِ دهه چهل شمسی است و در این راه، موسیقی دستگاهی ایران هم هم پای سایر شاخه های هنری، در همین دوره، تحولات بنیادینی دارد و در امتداد همان جستجوی هویت، بزرگانی نظیر داریوش صفوت، با تاسیس گروه موسیقی دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران و سپس، مرکز حفظ و اشاعه موسیقی، به عنوان منش سنت گرایانه جدی، خویش را نمایان می کند.
از جمله جوانانی که در آن دوره، مبانی سنت را به خوبی فراگرفته و تا دهه های بعد به این «پارادایم» تأکید داشته؛ محمدرضا لطفی بود. چهره ای که علاوه بر تسلط عمیق بر ردیف سازی و آوازی، توانایی شگرفی در شناساندنِ موسیقی قدمایی دارد و به دلایلی که خواهیم گفت، در جذب هنرآموزان جوان حوزه موسیقی و تشکیل به پارادایم سنت، با شخصیت کاریزماتیک خود، نقش منحصر به فردی ایفا می کند. این تفاوت تاثیرگذار، دلایلی همچون این موارد دارد:
۱. منحصر به فرد بودنِ مختصات موسیقایی لطفی، از منظر نحوه جمله بندی و ملودی پردازی، سیالیت و آزادگی در اجرای گوشه ها [در عین تعهد به چارچوبِ مایگیِ آنها]، غنایِ ملودیک فارغ از حواشی و اضافات که بنیاد موسیقی خاورمیانه بر آن استوار و زمان بندیِ منطقی و قابل شمارش جمله های موسیقایی.
۲. جواب آوازهای خاص او، آنچنان که پاسخ نعل به نعلِ خواننده نیست بلکه «معادلِ محتوایِ صوتی آواز» خواننده است و حتی در تعدادی موارد، تکمیل تر از او.
۳. نوازندگی و بداهه پردازی بی بدیل در تمامی آثار صحنه ای و استودیویی.
۴. تلفیق شکوهمند شعر و موسیقی، در سایه شناخت عمیق از هر دو حوزه.
۵. همراهی شاخص با دغدغه های مردم و بازتاب موثر آن در ساخت و ارایه سرودها و تصانیف متفاوت ملی میهنی، به فراخورِ اوضاع اجتماعی سیاسی زمانه خود، نظیر «کاروان شهید» و «سپیده» (ایران ای سرای امید)، آنچنان که طبقه دانشجو و روشنفکران جوان ایران، به اولین مصرف کنندگان فرهنگیِ آثار او تبدیل شدند.
۷. قدرت رهبری او، که در تشکیل و هدایت گروه شیدا، ریاست دانشکده موسیقی، بنیان گذاری کانون فرهنگی هنری چاووش و مکتب میرزا عبدالله، جلوه می کند.
۹. توان علمی دانشگاهی وی در تدوین کتاب باارزش «موسیقی آوازی ایران» که تا به امروز، تنها مرجعِ شناساییِ انواع تحریرها و برخی دیگر از مسایل پیرامون آواز ایرانی است.
همه این موارد و سایر نکات و مولفه های دیگری که در تجربه و ذهن دقیق و منصف شما عزیزان می آید؛ از این ردیف دان، موسیقی دان، آهنگساز، و نوازنده برجسته تار، سه تار، کمانچه، دف، نی و سنتور، هنرمندی آنچنان قابل اتکاء، و شخصیت و نگرشی قابل اعتنا می سازد که نه فقط در ایران، به عنوان بارزترین موزیسین دستگاهی شناخته شود؛ بلکه اقبال عمومی فروانی را در اجراهای جهانی، برای او فراهم آورد.
از این روی و با توجه به وزانت بی بدیل این چهره فاخر، جای آن است که رویدادی تخصصی در حوزه موسیقی دستگاهی، با عنوان «جشنواره گروه نوازی استاد محمدرضا لطفی»، هر ساله به میزبانی استان سربلند گلستان و شهر نخبه پرور گرگان، تمهید شود تا موجبات شناخت درست تر و گسترده ترِ این چهره معتبر موسیقایی، و تداوم و تکرار این الگوی برتر هنری فرهنگی، بالاتر از پیش و در خورِ جایگاه منیع ایشان، فراهم گردد.
برای درک گرایش موسیقایی و نگرش فکری این استاد برجسته، بهتر است از این نقطه آغاز نماییم که: یکی از مهم ترین ادوار، در راه تبارشناسیِ گفتمان هویت در ایران و تأثیر این گفتمان در همه شئونات فرهنگی این سرزمین ظرف یک قرن گذشته، بی گمان مقطع زمانیِ دهه چهل شمسی است و در این راه، موسیقی دستگاهی ایران هم هم پای سایر شاخه های هنری، در همین دوره، تحولات بنیادینی دارد و در امتداد همان جستجوی هویت، بزرگانی نظیر داریوش صفوت، با تاسیس گروه موسیقی دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران و سپس، مرکز حفظ و اشاعه موسیقی، به عنوان منش سنت گرایانه جدی، خویش را نمایان می کند. منحصر به فرد بودنِ مختصات موسیقایی لطفی، از منظر نحوه جمله بندی و ملودی پردازی، سیالیت و آزادگی در اجرای گوشه ها [در عین تعهد به چارچوبِ مایگیِ آنها]، غنایِ ملودیک فارغ از حواشی و اضافات که بنیاد موسیقی خاورمیانه بر آن استوار و زمان بندیِ منطقی و قابل شمارش جمله های موسیقایی. توان علمی دانشگاهی وی در تدوین کتاب باارزش موسیقی آوازی ایران که تا به امروز، تنها مرجعِ شناساییِ انواع تحریرها و برخی دیگر از مسائل پیرامون آواز ایرانی است.
منبع: سایت رسمی سیامك یزدانجو
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب